Kahve kuşağı, dünyanın ekvator çevresinde uzanan ve kahve üretimi için ideal iklim koşullarını barındıran bölgeleri kapsar; bu coğrafya aynı zamanda lezzetin de haritasını belirler. Amerika kıtası kahveleri genellikle dengeli, orta asiditeli ve fındıksı-baharatlı karakterleriyle öne çıkarken, Afrika kahveleri parlak asiditeleri, kompleks meyvemsi yapıları ve aromatik zenginlikleriyle dikkat çeker.

Ama bazı hatırlar vardır ki takvimle ölçülmez, yüksek sesle anlatılmaz. İçildiği an değil, bittikten sonra kendini belli eder. Tarz-ı Hususi, tam olarak bu sessizlikten doğar. Bu bir kokteyl değildir; bir hâlin karşılığıdır. Masada bir şey değişir ama kimse adını koymaz. Bakışlar biraz yavaşlar, son yudum gereğinden uzun sürer. Çünkü her deneyim anlatılmak zorunda değildir. Burada mesele neyin karıştırıldığı değildir. Asıl mesele, neyin bilinçli olarak sade bırakıldığıdır. B

Sabahın ilk ışıkları perde aralığından süzülürken mutfağa yayılan o tanıdık aroma çoğu zaman günün kaderini belirler. Kahve yalnızca bir içecek değildir ritüeldir kültürdür hatta kimi zaman kişisel bir kaçıştır.

Kahve, bizim topraklara “cool bir içecek” olarak gelmedi. O, doğrudan hayatın ortasına girdi. Osmanlı’da kahvehaneler vardı ama kimse oraya “latte içmeye” gitmiyordu. Orası sohbetin, tartışmanın, fikir üretmenin ve bazen de “her şeyi ben bilirim” amcaların mekânıydı. “Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır” sözü boşuna söylenmedi. Kahve; dostluğu başlatan, barıştıran, sözleşmeleri mühürleyen bir bahaneydi.

Meşe fıçı dendiğinde çoğumuzun aklına hâlâ viski gelir. Şarap gelir. Yıllanmış, sabır isteyen içkiler gelir. Çünkü fıçı dediğin şey zamandır. Beklemektir. Karakter kazanmaktır. Ama son yıllarda bu hikâye sessiz sedasız yön değiştirdi. Alkolsüz içeceklerin tarafına doğru… Özellikle kahve ve çaya.